Umowa dystrybucji

Umowa dystrybucji należy do umów nienazwanych, których konstrukcja opiera się na art. 353¹ kodeksu cywilnego. Strony konstruują stosunek prawny według swego uznania w zgodzie z naturą stosunku prawnego i zasadami współżycia społecznego. W pewien sposób jest to umowa zbliżona do umowy agencyjnej, jednak charakteryzuje się licznymi odstępstwami, co czyni ją umową nienazwaną.

W umowie dystrybucji występują dwie strony:

Dystrybutor - podmiot prowadzący dystrybucję towarów (najczęściej sprzedaż).

Przedsiębiorca - podmiot będący dostawcą towarów. Może być producentem, pośrednikiem, hurtownikiem itp. Istotne jest, że posiada towary, które podlegają dystrybucji. Istotne jest dla umowy, by przedsiębiorca prowadził obrót towarami, które można z nim powiązać, ponieważ pozwala to na zastosowanie zakazu konkurencji.

Dystrybutor: Zobowiązany zostaje do zakupów towarów od przedsiębiorcy z określonym rabatem, prowadzenia działalności na własny rachunek, rozpatrywania reklamacji oraz działalności na określonym terytorium. Może zostać ograniczony w możliwości nabywania towarów konkurencyjnych względem przedsiębiorcy i inne.

Przedsiębiorca: Zobowiązany zostaje do sprzedaży towarów dystrybutorowi z określonym rabatem, rozpatrywania reklamacji i wymiany reklamowanych towarów, zapewnieniu materiałów reklamowych i promocyjnych, prowadzenia odpowiednich szkoleń, nie stosowania konkurencji względem dystrybutora na określonym terytorium (wyłączność dystrybutora na oznaczonym terytorium) i inne.

W przykładzie umowy wprowadzono ograniczenia obszaru dystrybucji do określonego terytorium oraz obowiązek sprzedaży towarów według cen określonych przez dystrybutora.

Umowa sporządzona w formie przykładu. Wymaga dostosowania do konkretnej sytuacji.