Umowa dystrybucji należy do umów nienazwanych, których konstrukcja opiera się na art. 3531 kodeksu cywilnego. Strony konstruują stosunek prawny według swego uznania w zgodzie z naturą stosunku prawnego i zasadami współżycia społecznego. W pewien sposób jest to umowa zbliżona do umowy agencyjnej, jednak charakteryzuje się licznymi odstępstwami, co czyni ją umową nienazwaną.
W umowie dystrybucji występują dwie strony: Dystrybutor – podmiot prowadzący dystrybucję towarów (najczęściej sprzedaż). Przedsiębiorca – podmiot będący dostawcą towarów. Może być producentem, pośrednikiem, hurtownikiem itp. Istotne jest, że posiada towary, które podlegają dystrybucji. Istotne jest dla umowy, by przedsiębiorca prowadził obrót towarami, które można z nim powiązać, ponieważ pozwala to na zastosowanie zakazu konkurencji.
Dystrybutor: Zobowiązany zostaje do zakupów towarów od przedsiębiorcy z określonym rabatem, prowadzenia działalności na własny rachunek, rozpatrywania reklamacji oraz działalności na określonym terytorium. Może zostać ograniczony w możliwości nabywania towarów konkurencyjnych względem przedsiębiorcy i inne.
Przedsiębiorca: Zobowiązany zostaje do sprzedaży towarów dystrybutorowi z określonym rabatem, rozpatrywania reklamacji i wymiany reklamowanych towarów, zapewnieniu materiałów reklamowych i promocyjnych, prowadzenia odpowiednich szkoleń, nie stosowania konkurencji względem dystrybutora na określonym terytorium (wyłączność dystrybutora na oznaczonym terytorium) i inne.
W przykładzie umowy wprowadzono ograniczenia obszaru dystrybucji do określonego terytorium oraz obowiązek sprzedaży towarów według cen określonych przez dystrybutora. Umowa zawiera klauzulę o zakazie konkurencji przez dystrybutora, poprzez ograniczenie prawa do dystrybucji jedynie towarów przedsiębiorcy. Zakaz konkurencji obejmuje również pewien okres po zakończeniu umowy.
Umowa sporządzona w formie przykładu. Wymaga dostosowania do konkretnej sytuacji.
|
Pisma 
